Gezoem

Ik heb behoorlijk wat jaren achter het drumstel gezeten in een bandje en dat kan nooit echt goed zijn geweest voor mijn gehoor.

Een jaar of wat geleden ben ik – tijdens een verhuizing – bezig geweest met het leggen van een laminaatvloer. Met een hamer en een houten blokje sloeg ik het kliklaminaat vast. Nou ja, kliklaminaat was niet echt het juiste woord. Het klikken wilde niet zo goed lukken. Maar met een boel geweld – een heleboel – kreeg ik de planken uiteindelijk toch naadloos tegen elkaar.
In de holle betonnen ruimte galmden de klappen niet zachtzinnig in het rond. En na een uitzonderlijk harde klap had ik opeens een zoem in mijn rechteroor.

De zoem ging niet meer weg.

Nachten heb ik er van wakker gelegen. In de stilte van de nacht was het ongenadig en oorverdovend hard. Omdat het alleen in mijn rechteroor zat, had ik het gevoel dat mijn hoofd scheef op mijn nek stond. Het bleek tinnitus te zijn.

In de loop van de jaren leek het iets af te nemen. Of misschien raakte ik er wel wat aan gewend, maar helemaal weg was het nooit. En de boodschap van alle stukjes die ik erover las was telkens dezelfde: het zou ook nooit meer verdwijnen.

Afgelopen winter, tijdens de feestdagen – ruim een half jaar nadat ik begonnen was met de nieuwe primal/paleo manier van eten – was de zoem er opeens weer. Op dat moment realiseerde ik mij dat ik er al een tijd niet zoveel last meer van had gehad. Gelukkig werd het zoemen na de feestdagen snel weer minder en verdween het ook weer naar de achtergrond.
Maar drie maanden later rondom mijn verjaardag was het weer voor een paar dagen.

Er tekende zich een patroon af. Telkens als ik een dag (of een paar dagen) veel koolhydraten eet, is het weer raak. Alsof je een schakelaar om zet. Zodra ik weer terug ga naar minder koolhydraten, verdwijnt de herrie ook weer uit mijn rechteroor.

Gisteren was het weer raak na een stevig maal van ontbijtkoek, knäckebröd met kokosbrood en tosti’s.
Met het geluid van de televisie heb ik geprobeerd het te overstemmen. Ik denk dat ik uiteindelijk drie uur geslapen heb. Vandaag moe en chagrijnig.

Ja, ik weet het. Het is erg gemakkelijk om elke positieve verandering toe te schrijven aan mijn de verbeteringen van mijn dieet. Geen controlegroep. Onwetenschappelijk.
n=1.
Maar het is wel heel erg duidelijk: de tinnitus is een stuk minder en vaak zelfs vrijwel verdwenen als ik mij niet met suikers volprop.
Ik wil niet beweren dat een primal eetwijze de oplossing is voor iedereen met een piep in zijn oor, maar bij mij heeft het tot een flinke verbetering geleid.

Een beetje zoeken op PubMed leverde overigens nog wel wat onderzoek op over de relatie tussen tinnitus en bloedsuiker:

• Hyperinsulinemia and tinnitus: a historical cohort
• The incidence of hyperinsulinemia in patients with tinnitus and the effect of a diabetic diet on tinnitus