O ja, ik was het al bijna weer vergeten. Het begon allemaal om harder te kunnen fietsen.
Is dat nu eigenlijk gelukt na een jaar van een – min of meer – primal menu? Tijd voor enige reflectie.
In de laatste paar weken van de aanloop naar de Run-bike-run van Deurningen was het er langzaam ingeslopen: ‘s avonds laat nog wat snacken. Ontbijtkoek, knäckebröd met kaas en soms zelfs een paar tosti’s. Niet echt volgens plan, maar toch enigzins bevreesd voor de low carb flu besloot ik om het zo maar te laten tot na de wedstrijd. Je weet maar nooit. Doorsnacken dus.
De run-bike-run ging niet goed en niet slecht. Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd ook niet erg veel en specifiek getraind had, dus ontevreden mag ik zeker niet zijn. Samen met Ben Platier belandde ik op de 11e plaats. Gevoelsmatig ben ik wel iets sneller dan vorig jaar. Maar geen conclusies hier…
Meteen na de run-bike-run ben ik gestopt met de snacks. De gevreesde low carb flu bleef uit. Sterker nog, ik voel me weer geweldig. Helder in mijn hoofd en vol energie. Het verschil is enorm. Veel meer nog dan ik had verwacht. Dit had ik beter vóór de run-bike-run kunnen doen!
Gisteren was er – inmiddels de derde – korte tijdrit (6,4 km) uit de reeks van “Toon’s tijdritten”.
Meteen na de start schoot er een schakeltje van mijn net nieuwe ketting los, zonder dat de ketting meteen brak. Het gevolg was dat gedurende de hele tijdrit mijn fiets bij iedere omwenteling van de ketting automatisch één keer schakelde. Irritant. Superirritant. Het was onmogelijk om goed kracht te zetten of iets van een goede regelmatige cadans te vinden.
Bijna was ik ontgoocheld afgestapt en omgekeerd, maar tegen beter weten in ben ik toch blijven doortrappen. Uiteindelijk bleek ik er slechts 10 seconden langer over het parcours te hebben gedaan dan de vorige keer. (En de wind was ook een stuk steviger: kracht 4/5).
Met een normaal functionerende ketting had ik mijn persoonlijk record zeker compleet aan gort gereden.
Volgende poging in augustus…
(Overigens brak de ketting tijdens het ritje naar huis naderhand volledig in tweeën) .
Of het aan het eten ligt weet je nooit zeker, maar slechter ben ik er zeker niet van gaan fietsen. Vooralsnog is het plan om het huidige eetpatroon op dezelfde manier voort te zetten. En natuurlijk weer wat meer te trainen. Kijken waar dat mij brengt. Ik ben in ieder geval optimistisch gestemd.
