“Verhoog aandeel ecotaks in belasting” schrijft topambtenaar Bernard ter Haar van VROM, lees ik zojuist in de Volkskrant.
Ter Haar pleit voor een verschuiving van belasting op arbeid naar belasting op milieu en grondstoffen. Een interessant principe, waar ik jaren geleden al eens een pleidooi over las.
Principieel beschouwd is de belasting op arbeid inderdaad een krom ding en het verschuiven van de belasting naar de last die er op de leefomgeving wordt gelegd, is eigenlijk niet onlogisch. Daar kan ik het in principe wel mee eens zijn.
Maar we weten allemaal wel hoe de overheid dergelijke maatregelen wil doorvoeren. De nuance is dan al snel verdwenen. Het gaat mij hierbij om het volgende:
“Vlees en vis horen door de hoge CO2 uitstoot thuis in het hoge BTW tarief“. Ja hoor, hierbij is de milieulast wederom gereduceerd tot het probleem van broeikasgas.
Verder wordt er geen enkel onderscheid gemaakt tussen bijvoorbeeld vlees uit de bio-industrie en grasgevoerd vlees van vee dat gewoon buiten loopt te grazen. Die laatste categorie bindt nota bene CO2 in de bodem. En vanuit bovenstaande perspectief zou dat juist beloond moeten worden. Maar nee, alles wordt weer op de grote hoop gegooid.
Ik stel voor dat we ook kijken naar de impact van pesticiden bij de teelt van groente, graan, mais en fruit op onze leefomgeving. En naar het onnodig gebruik van antibiotica en hormonen in de bio-industrie. Natuurlijk ook de niet de productiemethoden uit het oog verliezen. Misschien zou de overheid eerst eens moeten kijken wat ze kunnen doen tegen het onnodig heen en weer rijden van voeding door Europa. Daar valt ook nog heel wat te winnen.
De voedselprijzen afhankelijk maken van de milieulast. Prima. Een meer duurzame productie is prachtig. Maar dan wel op basis van de daadwerkelijke milieulast en niet – lekker simplistisch – alle vlees en vis duurder maken.
Het zou mooi zijn om deze nuance niet uit het oog te verliezen, al ben ik bang dat de Nederlandse politici daar geen rekening mee zullen houden. Tot groot plezier van Marianne Thieme en consorten.
Hoewel niet volledig analoog, zie hier ook wel een beetje een parallel met de subsidie op schone – ‘groene’ – auto’s. Naast het feit dat ‘groene’ auto’s helemaal niet bestaan, is het zo dat als je zou besluiten om helemaal geen auto te rijden, er ook helemaal geen subsidie is voor een goede fiets.
Hoi,
Je geeft aan dat er een subsidie is op “groene” auto’s. Dat is fundamenteel onjuist. Deze categorie auto’s wordt minder zwaar belast, dat is iets heel anders dan susidieren.
Als je een fiets koop wordt je in het geheel niet belast, terwijl er wel fietspaden , stoplichten en andere voorzieningen voor je zijn. Ik pleit dus voor een fietsbelasting ;-)
In de strikte letterlijke zin inderdaad onjuist. Principieel niet. Een belastingkorting is natuurlijk gewoon een verkapte subsidie.
Maar ik denk dat je het punt hier een beetje mist. De discussie gaat niet over groene auto’s, maar over het voorstel om voedsel extra te belasten zonder onderscheid te maken tussen de onderlinge verschillen binnen een enkele voedselgroep. Dat de analogie niet helemaal volledig klopt, gaf ik zelf ook al aan.
Je gaat me toch niet serieus nemen ?