Ik moest er altijd wel een beetje om lachen. De ogenschijnlijk overdreven verhalen van mensen waarvan hun leven dankzij CrossFit radicaal veranderd zou zijn. Overtrokken Amerikaanse praatjes. Commercieel gelul.
Natuurlijk is het een geweldige sport, dat kan iedereen zien, maar je kunt ook overdrijven.
In het eerste jaar van CrossFit ben ik geplaagd door een paar oude en nieuwe blessures (van het fietsongelukjes en overmatig muisgebruik op mijn werk) en heb ik niet echt goed een langere periode lekker vol kunnen trainen. Ik geef toe, ik ben zeker een aanzienlijk stuk fitter en sterker geworden, maar er was telkens wel iets dat weer even roet in het eten gooide. Na het akkefietje met mijn schouder, heb ik het zelfs een paar maanden rustig aan moeten doen.
Maar ergens aan het begin van dit jaar lijkt er wel een schakelaar te zijn omgezet.
Nog nooit eerder in mijn leven had ik zo veel energie. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Misschien wel vooral mentaal.
En natuurlijk is het niet alleen de CrossFit geweest, maar het speelt er zeker een hele grote rol in. Ik ben zelfs geneigd dezelfde superlatieven te gebruiken als in de promovideo’s: Herboren. Life-changing.
40 jaar, maar beter laat dan nooit.
3… 2… 1… Lift-off.