Mensen die aarden sporen niet

Toen ik in 2003 voor de tweede keer een klaplong kreeg, was dat voldoende motivatie om te stoppen met roken. Mijn conditie was bijzonder slecht en dat was niet erg bevorderlijk voor mijn herstel. Ik besloot om daar maar eens wat aan te gaan doen. Dit zou mij geen derde keer meer gebeuren.

Hardlopen leek mij een mooie sport om wat conditie mee op te bouwen. Lekker laagdrempelig.
Ik heb een aantal trainingsschema’s voor beginners van het internet geplukt en ben voorzichtig begonnen. Maar ondanks de uitermate bedachtzame loopschema’s kreeg ik toch al snel last van allerlei blessurekwaaltjes. Soms zo erg dat ik er bijna niet meer door kon lopen. Dat werd dus niks zo.

Vervolgens heb ik de benodigde rust genomen en een bezoek gebracht aan de lokale hardloopspeciaalzaak om maar eens te kijken welke schoenen mij beter zouden passen. Er werd een korte analyse gemaakt van mijn loopstijl en ik keerde huiswaarts met een lege portemonnee en een als gegoten zittend paar schoenen dat mijn tekortkomingen zou moeten compenseren.
Maar de blessures kwamen weer terug. Inmiddels had ik het fietsen ontdekt en het hardlopen verdween naar de achtergrond.

In de afgelopen jaren heb ik het nog een paar maal geprobeerd, maar telkens met hetzelfde resultaat. Blijkbaar ben ik geen loper. En dat is jammer, want de keren dat ik zonder blessures liep, had ik het altijd erg naar mijn zin.

Niet zo lang geleden las ik wat over het fenomeen van de barefoot running. Aanvankelijk was ik nogal sceptisch, omdat ik het bewust op blote voeten lopen associeer met zweverig gedoe. “Mensen die aarden, sporen niet“, zegt collega G.J. ook altijd. (Nu ben ik overigens zelf wel iemand die meteen bij thuiskomst zijn schoenen uitdoet en ook op kantoor het liefst de hele dag op sokken loopt).

Nog niet zo lang geleden stuitte ik op een onderzoek uit het British Journal of Sports Medicine, waaruit bleek dat er geen enkel bewijs is dat hardlopen op schoenen met dikke schokabsorberende zolen blessures zou voorkomen. Interessant.
Voordelen van het lopen op blote voeten (of schoenen met dunne flexibele zolen) zouden liggen in een voorvoetlanding en een beter functionerende biofeedback vanuit je voeten.
Vanuit een evolutionair standpunt bekeken helemaal geen gek idee. Zeker een experimentje waard. Vervolgens heb ik een paar Vibram Fivefingers voor mijn verjaardag gevraagd en gekregen. Ze zien er nogal vreemd uit en dat is meteen al een pluspunt.

Inmiddels heb ik er al een paar keer op gewandeld. Lekker de fiets in de schuur laten staan en barrevoets naar het werk. Een aantal collega’s reageerde meteen al geschokt. Iemand met zulke schoenen zal wel niet helemaal sporen.

Een poging tot hardlopen heb ik nog niet ondernomen, maar het wandelen is inderdaad anders. Het verschil is zelfs groter dan ik had verwacht. Je voelt de oneffenheid van het terrein waar je over loopt: asfalt, steentjes, gras, zand. Maar zonder dat je bang hoeft te zijn om in een stuk glas te trappen. Een apart gevoel. Leuk. Verder heb ik het idee dat ik beter rechtop loop. Ik krijg ook geen last meer van mijn onderrug tijdens het wandelen en dat is natuurlijk een goed teken. Vooralsnog allemaal behoorlijk positief dus.
Van het aarden heb ik alleen nog niet zoveel gemerkt.