We kennen allemaal de metabole functie van lichaamsvet. Het slaat energie op en vormt daarmee een buffer, zodat we een constante bron van energie hebben. Daarnaast ligt het als een beschermend stootkussen om onze organen heen en is het een geweldig isolatiemateriaal dat ons beschermt tegen de kou.
Maar het heeft meer dan alleen een metabole en mechanische functie. Vet speelt ook een belangrijke endocriene rol in ons lichaam. Het produceert (onder andere) het hormoon leptine.
Leptine is een hormoon dat een grote rol speelt bij de balans tussen honger en verzadiging. Het remt het hongergevoel door in te werken op receptoren in de hypothalamus. We kennen het nog niet zo lang. Het is in 1994 ontdekt in muizen met een genetische afwijking met betrekking tot deze receptoren.
Hoe meer lichaamsvet we hebben, hoe meer leptine er in ons bloed circuleert. Het is onderdeel van een biofeedbacksysteem dat er toe bijdraagt dat dat we niet te veel (of te weinig) eten. Zo blijft alles mooi binnen bepaalde marges. Ons lichaam streeft namelijk homeostase na. We functioneren het best bij een bepaald evenwicht. In dit geval een energiebalans.
Als zich er veel leptine in het bloed bevindt, reageert je lichaam door het hongergevoel af te remmen en het metabolisme op te schroeven. Hierbij stijgt je basale lichaamstemperatuur ook een beetje. Bij lage leptinegehaltes gebeurt het tegenovergestelde. Hongergevoel en een lager metabolisme.
Mensen met overgewicht zouden dus minder hongergevoel moeten hebben. De leptine beschermt ze tegen teveel voedselinname. En daar lijkt zich meteen een paradox voor te doen. Voor mensen met veel overgewicht lijkt dit systeem niet (meer) goed te werken. Dit wordt leptineresistentie genoemd. Het is één van de factoren die een rol spelen in het in het metabole syndroom.
Het blijkt dat een chronische hoge inname van fructose leidt tot leptineresistentie.
Bekijk bijvoorbeeld het volgende onderzoek: bij een voedselinname die calorisch gelijk was, maar verschilde in het gehalte aan fructose, werden ratten leptineresistent. Deze leptineresistentie lijkt eerder op te treden dan andere chronische aspecten van het metabole syndroom zoals een ontregelde insulinehuishouding etc.
Dit suggereert dat de sterk verhoogde consumptie van fructose in de afgelopen anderhalve eeuw wel eens een belangrijke (mede)oorzaak zou kunnen zijn van de obesitasepidemie. Dit vermoeden wordt ook nog eens bevestigd door een sterke correlatie tussen de consumptie van fructose en overgewicht.
Moet bij TriMM dan alle fructose het pand uit???
Nou, ik ben de fructosepolitie niet. ;)
Fructose geeft pas problemen boven een bepaalde grens. Het wordt uitsluitend door de lever verwerkt. Pas als het leverglycogeen aan zijn maximum zit, kan dat leiden tot bovenstaande problemen. Een paar appels zullen echt niet leiden tot leptineresistentie. Na een flinke inspanning al helemaal niet. Hele dagen Coca Cola drinken achter je PC is natuurlijk een ander verhaal.
Een blogbericht over de manier waarop fructose metaboliseert zit in de planning…
Nee, alleen de toegevoegde… dus fris- en zuiveldranken waaraan fructose(siroop) is toegevoegd, koekjes met dito ingrediënten
Fruit oké bij leptineresistentie?
bron: http://suiker.punt.nl/?r=1&id=532551
Fructose wordt niet gevonden in fruit, de suiker die in fruit wordt gevonden is levulose. Het verschil is, naast de chemische structuur, het feit dat fructose niet in de natuur wordt gevonden, maar kunstmatig vervaardigd wordt, terwijl levulose van nature in fruit (en wat andere natuurproducten) voorkomt en gemakkelijker door het lichaam wordt verwerkt. Meestal worden de termen ‘fructose’ en ‘levulose’ door elkaar gebruikt, wat verwarrend is.
Levulose is een isomeer van fructose. Het is een synoniem voor D-fructose. Het heeft dezelfde chemische formule als de andere isomeer (L-fructose), maar een andere driedimensionale structuur (spiegelbeeld). Het is dus een verschijningsvorm van fructose, geen andere stof.
Levulose (D-fructose) is de vorm die veel (voornamelijk) voorkomt in de natuur. Ook de industrieel geraffineerde fructose is gewoon levulose! Daar zit geen enkel verschil in. De bron die je citeert heeft de feiten niet helemaal goed begrepen.
L-fructose is overigens ook nog eens een bijzonder prijzig goedje. In zuivere vorm kost het meer dan 100 euro voor 50 milligram. Voor datzelfde bedrag koop je behoorlijk wat meer levulose. Het lijkt mij dan ook sterk dat deze gebruikt zou worden vanuit economische motieven. ;)
Het is wel een bekend fenomeen dat de fructose uit fruit in mindere mate de bloedwaarden van triglyceriden doet stijgen. Dat suggereert dat fructose uit fruit minder snel tot leptineresistentie zou leiden dan de geraffineerde vorm.
Dit heeft (hoogstwaarschijnlijk) te maken met andere stoffen – vermoedelijk de vezels – die ook in fruit voorkomen en de opname van fructose wat vertragen of misschien zelfs deels tegengaan.
Interessant….heb voorzichtig geprobeerd me weer aan fruit te wagen met appel,peer,besjes maar dat zit er nog niet in voor mij (krijg ik hele nare en depressieve gevoelens&gedachten van),terwijl wat ik begreep wortels en gekookte rode bieten nog meer suikers kunnen bevatten en daar krijg ik geen last van,ongezoete kokosmelk trouwens ook niet,terwijl me lijkt dat dit heel wat suikers bevat?Valt me sowieso op dat er best veel groenten zijn die iets van suiker bevatten. Is dit dan ook fructose?want er wordt ook wel eens gesproken over glucose en sacharose percentages in groente&fruit…Op sommige Paleo-forums zijn mensen daar heel strikt mee bezig,dat maakt me best nerveus dat groenten&fruit al een issue vormen.
Dan kan het probleem van het fruit inderdaad liggen aan het feit dat mijn darmen rauw (nog) niet verdragen.Ik heb namelijk,behalve af en toe ‘s ochtends,sinds mn leaky gut nooit buikhonger waardoor ik nooit weet of ik te weinig eet overdag of dat ik juist ga eten terwijl ik eigenlijk niks nodig heb.
Onze fysiologie is prima in staat om fructose te metaboliseren. Alleen chronisch in grote hoeveelheden levert op termijn problemen. Dagelijks één of twee stuks fruit zal echt niet leiden tot leptineresistentie. Groenten al helemaal niet.
Er is een groot verschil tussen glucose en fructose. Glucose wordt gemetaboliseerd in je hele lichaam. Het is gewoon brandstof. Je hersenen draaien bijvoorbeeld voornamelijk op glucose, vetten komen niet door de bloed-brein barrière. Je hersenen willen zo graag glucose dat je lichaam zelfs glucose gaat aanmaken (neoglucogenese) als er niets voorhanden is. (In een dergelijk scenario (ketose – niet te verwarren met keto-acidose) kunnen ook ketonen als brandstof dienen voor spieren organen etc.
Op een paleo of paleo-achtig dieet hoef je je echt geen zorgen te maken over een teveel aan KH, laat staan fructose. Ik eet vrijwel elke dag wel één (of twee) stuks fruit. Ook veel knollen in alle soorten en maten.
De idiotie rond fruit die je ziet je wel ziet bij sommige personen op paleo forums staat ver van de werkelijkheid.
Als teveel KH slecht zijn, zouden opeens alle KH an sich slecht zijn. Onzin natuurlijk, daar is ook geen enkele serieuze wetenschappelijke basis voor.
Om eerlijk te zijn,beangstigen sites als mark’s daily Apple en Rob Wolf me meer dan dat ze helpen,omdat er met name door gebruikers zoveel nadruk wordt gelegd op koolhydraten/fructose en rigoreuze sportmethodes. Het zou fijn zijn als er eens een perspectief vanuit een normaler persoon zou komen,zonder alle toeters en bellen over dieten en sportpatronen,liefst ook mbt chronisch zieken. Dat Lyme verhaal was mooi om te lezen,maar ook deze jongen leefde alleen op spinazie,boerenkool en broccoli qua groenten.
Dan zullen het vast de vezels in fruit zijn die ik nog niet verdraag,waardoor de spijsvertering het te moeilijk heeft en zo negatieve gedachten teweeg brengt. (GAPS syndroom)
PS. Laten we niet vergeten dat jij een gezond sportief iemand bent,dus dat fruit en die knollen zullen bij jou idd niks doen:)
Wat ik me ook afvraag. Fructosestroop en glucose-fructosestroop is slecht maar af en toe zie je ook dat ze enkel glucosestroop hebben toegevoegd.
Zou dit dan de minst slechte vd 3 zijn?